Kasaba, köyden büyük şehirden küçük yerleşim yeri. Henüz kırsal özelliklerini yitirmediği için şehir değildir fakat belirli oranda sanayi ve ticaret faaliyetlerine sahip olduğu için de köy olarak adlandırılamaz. Köy Kanunu, 2.000 ilâ 20.000 arası nüfusa sahip yerler için "kasaba" demektedir.
Türk Dil kurumuna göre kasaba kelimesinin sözlük anlamı kentten küçük ama köyden nüfus olarak büyük yerleşim yeri demektir.
Köy, toplumsal, ekonomik, coğrafi ve nüfus özellikleri ile şehirden ayrılan düşük nüfus yoğunluğa sahip kırsal alan birimleri olup, ekonomik olarak genelde çiftlik, hayvancılık, tarıma dayalı ve iş bölümünün gelişmediği yerleşimlerdir.
kasaba - Nişanyan Sözlük. Arapça ḳṣb kökünden gelen ḳaṣaba(t) قصبة “surla çevrili yerleşim, müstahkem yer” sözcüğünden alıntıdır.
Kasabalar en büyük yerleşim yerleridir. İlçeler kendinden büyük illere bağlıdır.
Kasaba kelimesinin eş anlamlısı olan sözcük "belde"dir.
Kasaba, belde yerleşim birimi köy ile ilçe arasında, iki binle yirmi bin nüfus arasında kalan yerleşim birimlerini kapsar.
Belde (kelimenin tam anlamıyla "kasaba" anlamına gelir), Türkiye Cumhuriyeti'nin idari yapılanmasında yönetsel açıdan köy ile ilçe arasında, bucaktan aşağı ya da eşiti bir konumda yer alan yerel yönetim birimine verilen ad.
Yer adları (kıta, bölge, il, ilçe, köy, semt) büyük harfle başlar. Yer adlarında ilk isimden sonra gelen ve deniz, nehir, göl, dağ, boğaz gibi tür bildiren ikinci isimler büyük harfle başlar.
Göl, deniz ya da okyanusların karaların içine doğru yaptığı göreceli oluşan sığ girintiye koy denmektedir. Koy kelimesinin coğrafi terimi ise küçük boyutlu körfez anlamına gelmektedir. Kelime oluşumu coğrafi terimler arasında bilinmektedir.
