Topluluklarda doğaüstü güçlerle iletişime geçtiğine inanılan din büyüğü.
Tunguzların “şaman”, Türklerin “kam”, “ozan”, “baksı”, “bakşı” gibi adlar verdiği bu şahıslar, İslamiyet öncesi Türk inanç sisteminde dini ritüelleri ve ayinleri düzenleyen ve yöneten kişilerdi. Zamanla sosyal iş bölümünün gerçekleşmesi neticesinde yeni meslek grupları oluşmuştur.
Sözlü edebiyat döneminde coşku ve heyecanı dile getirmek için şiirden yararlanılmıştır. Bunlar sagu, koşuk ve destandır. Eski Türklerde "kam, baksı, oyun, ozan, şaman" adları verilen şairler, o günkü toplumda hâkim, hekim, büyücü, sanatçı, bilge konumundadır.
Kam; Osmanlı Türkçesinde "zaman", "devre","murad", "yüzyıl" gibi anlamlara gelen sözcük, ad.
1.1.1.
Dairesel hareket yaparak kam iticisinin alternatif hareket yapmasını sağlayan özel biçimli makine elemanlarına kam denir. Kam diğer makine elemanlarıyla elde edilemeyen düzgün olmayan veya özel hareketlerin elde edilmesinde kullanılır. denir.
Kelime semantiği: bezm-i cân: can meclisi, elest meclisi | kâle-i kâm: arzu, istek kumaşı | hisse-i mahabbet: sevgi hissesi | dil-i pâre pâre: paramparça olmuş gönül.
Bahşı, (Farsça: بخشی; Türkmence: bagşy (bağşı), bašxi) Türkmenlerde destan anlatıcısı, Özbeklerde destancı ve falcı, Kazak ve Kırgızlarda ise büyücü ve duahan manalarında kullanılmaktadır. Türkçe Kişi Adları Sözlüğünde; 1. Bilgin, öğretmen.
Kam eski uygarlıklarda yer alan halen daha bazı inanç ve uygulamaların kullanıldığı Şaman dinine mensup din adamı veya şaman kişi anlamına gelmektedir.
Şad: Kağan'ın erkek çocuklarının, devlet yönetiminde tecrübe kazanmaları için ülkenin çeşitli bölgelerinde “Şad” adı verilen kişilerin yanında eğitilmeleri sağlanırdı.
Koşuklar genellikle şölen ve sığır isimli eğlence törenlerinde söylenirdi. Sagular ise yuğ isimli cenaze törenlerinde söylenmekteydi. Koşuklar çoğunlukla aşk, kahramanlık, güzellik, doğa, hasretlik, savaş ile ilgili söylenirdir. Saguların konusu ise ölüm ve yas ile ilgiliydi.
