Neoliberal politikalar, serbest ticareti artırmayı amaçlayan ticaret engellerinin azaltılması ve diğer politikaların yanı sıra endüstrinin düzenlemesinin azaltılması, devlete ait işletmelerin özelleştirilmesi, hükûmet harcamalarının azaltılması ve monetarizm gibi ekonomik liberalleşme etrafında odaklanır.
Ekonomik liberaller genellikle, düşük vergiler, azaltılmış hükûmet harcamaları ve en aza indirilmiş hükûmet borçları gibi önlemler yoluyla kısıtlı bir maliye politikasını ve bütçelerin dengelenmesini savunan bir siyasi ve ekonomik felsefeye bağlı kalırlar.
Yeni liberalizm, klasik liberalizmin birey fikrini kolektivite (toplum, sınıf vb.) lehine ve serbest piyasa ekonomisini sosyal adalet ve eşitlik gibi değerler adına devlet müdahalesine maruz bırakılan ekonomi sistemi lehine reddeden yazarların geliştirdiği liberal düşünce çizgisine verilen isimdir.
1930-1939 dönemi, Türkiye ekonomisi açısından devlet kanalıyla milli sanayileşme denemesinin başarıyla gerçekleştirildiği süreç olarak ifade edilebilir. Bu dönemin temel iktisat politikası olan korumacılık ve devletçilik anlayışı, ilk sanayileşme girişimlerinin başlamasına olanak vermiştir.
Liberalizm, bireysel özgürlük üzerine kurulan bir siyasi felsefe veya dünya görüşüdür.
1970'lerde, Friedman'ın da dahil olduğu neoliberal düşünce neredeyse tamamen piyasa liberalizasyonuna odaklandı ve ekonomide neredeyse tüm devlet müdahale biçimlerine karşı çıkmaktaydı. Neoliberal reformun en erken ve en etkili dönüşlerinden biri, 1970'lerin başında bir ekonomik krizin ardından Şili'de gerçekleşti.
Liberal kurumsalcılık (ya da kurumsal liberalizm veya neoliberalizm), devletler arasında uluslararası işbirliğinin mümkün ve sürdürülebilir olduğunu ve bu işbirliğinin çatışma ve rekabeti azaltabileceğini savunan bir uluslararası ilişkiler teorisidir.
Özalizm veya Özalcılık, 1983-1989 yılları arasında başbakanlık, 1989-1993 yılları arasında cumhurbaşkanlığı yapan Turgut Özal'ın iktisadî ve sosyal görüşlerini ve siyaset anlayışını ifade eder.
